شهر غریب

بدترین شکل دلتنگی اینه که در کنار کسی که دوستش داری باشی و بدونی هیچوقت بهش نمیرسی

سخت تر از نوشتن ، گیر کردن توی دوراهی نوشتن و ننوشتن است .

اینکه ساعت ها با خودت کلنجار بروی و هی واژه خط خطی کنی و

آخرش هم نفهمی این حرف ها را باید بنویسی یا بگذاری توی دلت 

بگندند .

حرف هایی که می دانی ماندنش خودت را عذاب می دهد و گفتنش

شاید دیگران را … همان دیگرانی که دوستشان داری و نمی خواهی

با دیدن غم ها و نگرانی ها و تردید هایت ، ناراحتشان کنی … شاید برای

شما هم پیش آمده باشد . ماندن توی دوراهی گفتن و نگفتن … نوشتن

و ننوشتن … سخت است … گاهی انتهای تمام مسیرهای ذهنم به

بن بست می رسد . جایی خواندم که نوشته بود:« در بن بست هم راه

 آسمان باز است … پرواز کردن را بیاموز » … به پرواز فکر می کنم …

 پروازی به بلندای خیال …

!! نوشته شده توسط strani citta | | •